Θεατρική έκπληξη στην Κύπρο με το έργο «Και το όνομα αυτού»

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

γραφει η Λαμπριάνα Κυριακού

Η παράσταση «Και το όνομα αυτού…» αποτελεί μεταφορά της θεατρικής γαλλικής επιτυχίας «Le Prénom», η οποία το 2011 κέρδισε υποψηφιότητα πέντε βραβείων Molière, των πιο σημαντικών θεατρικών βραβείων στη Γαλλία.

Την ίδια τεράστια επιτυχία γνώρισε και η κινηματογραφική της μεταφορά που ξεπέρασε διεθνώς τα 2,5 εκατομμύρια εισιτήρια

Η κωμωδία των Mathieu Delaporte και Alexandre de la Patellière, ανέβηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα,  τον Οκτώβριο του 2015 και συγκεκριμένα από τη σκηνή του  Θεάτρου Αλίκη, ενθουσιάζοντας κοινό και κριτικούς με το πρώτο άνοιγμα της αυλαίας. Η επιτυχία της κράτησε δυο ολόκληρα χρόνια, ολοκληρώνοντας τον κύκλο της, το καλοκαίρι του 2017, μετά από μια μεγάλη περιοδεία σ΄ ολόκληρη  την Ελλάδα.

Η παράσταση που τόσο αγαπήθηκε στην Ευρώπη και την Αμερική, έκανε το ντεμπούτο της και στην Κύπρο, την Παρασκευή 13 Απριλίου στο Flea Theatre στο Καιμακλί σε μετάφραση και σκηνοθεσία Διομήδη Νικήτα. Η θεατρική ομάδα «Σόλο για τρεις» και το Θέατρο Αντίλογος, ένωσαν τις δυνάμεις τους, παρουσιάζοντας  μια σύγχρονη κωμωδία, που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα, από τις ερμηνείες του εξωτερικού.

Είχα το προνόμιο να απολαύσω την κωμωδία των Mathieu Delaporte και Alexandre de la Patellière, περισσότερες από τρεις φορές, συν την παράσταση της Κύπρου. Το Θέατρο ανθεί στην Κύπρο. Αυτός ο αργός ρυθμός της εξέλιξης του στο νησί, με συνεπαίρνει γιατί κρατιέται  η μυρωδιά της παράδοσης και όταν κρατάς τις ρίζες σου, ξέρεις και που βαδίζεις.   Μπορεί να υιοθετούν τις ελληνικές θεατρικές  επιτυχίες, αλλά έχουν ένα τέχνασμα, τις κάνουν φαινομενικά καλύτερες, γιατί αφαιρούν  την υπερβολή.

Το “Le prenom” είναι η άρνηση και η συγκατάθεση  της παγκόσμιας σύγχρονης κουλτούρας, που όλοι οι πολιτισμοί λίγο πολύ έχουν μέσα τους. Είναι αυτή η ομοιότητα των λαών, που μπροστά στην προκατάληψη και την επιπολαιότητα αντιδρούν το ίδιο.  Στην δική μας ιστορία –  που εξελίσσεται μέσα από τα καλαίσθητα σκηνικά της Θέλμας Κασουλίδου –  όλα αλλάζουν όταν ο Βίκτωρ (Νεκτάριος Θεοδώρου) ανακοινώνει στην αδελφή του Ελιζαμπετ (Μαρίνα Βρόντη), στον άνδρα της Πιέρ (Βαλεντίνο Κόκκινο) αλλά και τον παιδικό τους φίλο Κλοντ (Τζούλιο Φιλίππο Ντ’ Ερρίκο ) ότι το παιδί που κυοφορεί  η σύντροφος του Άννα (Χριστίνα Χριστόφια) είναι αγόρι και θα πάρει το όνομα, ενός από τους μεγαλύτερους εγκληματίες της ανθρωπότητας. Μια απόφαση… μια φάρσα,   φέρνει τα πάνω κάτω στις προσωπικές  σχέσεις των ηρώων. Μυστικά χρόνων και απωθημένα βγαίνουν στην επιφάνεια. Οι  ήρωες μας,  παλεύουν μέχρι τέλους, μέσα από κωμικές και εκρηκτικές συζητήσεις να υπερασπιστούν με πάθος, τις απόψεις και τα ιδεολογικά τους πιστεύω. Τα καταφέρνουν; Θα ισορροπήσουν ξανά;

Όλα αυτά για λίγες ακόμα παραστάσεις στο Flea Theater, κάθε Παρασκευή, Σάββατο  και  Κυριακή στις 20:30μ.μ.


Ερμηνείες μεστές, συγχρονισμένες και ενδιαφέρουσες. Τη Χριστίνα Χριστόφια και το Βαλεντίνο Κόκκινο, τους γνωρίζω ερμηνευτικά τους παρακολουθώ χρόνια, και πάντα γοητεύομαι μπροστά στο υποκριτικό τους  ταλέντο. Είναι ηθοποιοί  γεμάτοι πάθος, που δεν φοβούνται να δοκιμαστούν στα διάφορα είδη  .

Ομολογώ, ότι νιώθω ευτυχής που και αυτή τη φορά,   γνώρισα μέσα από τις  θεατρικές τους ερμηνείες και τρεις ακόμα αξιόλογους κύπριους  ηθοποιούς, τους Μαρίνα Βρόντη, Νεκτάριο Θεοδώρου, και ο  Τζούλιο Φιλίππο Ντ’ Ερρίκο. Ηθοποιοί  που  κατά καιρούς γνωρίσαμε και στην Ελλάδα, μέσα από τους τηλεοπτικούς μας δέκτες. Ωστόσο, είναι μια σμιλεμένη ομάδα.  Έχουν χημεία μεταξύ τους και ως άνθρωποι και ως ηθοποιοί,  και αυτό βγαίνει στην μικρή σκηνή του Flea Theatre από την αρχή του έργου…

«Και το Όνομα αυτού» σαφώς, δεν ομολογείται, ούτε προφέρεται τόσο εύκολα,  αλλά πρέπει να τονίσουμε ότι είναι μια παράσταση που αξίζει να δεις, γιατί  σου χαρίζει τα δάκρυα  των δυο διαστάσεων. Δάκρυα λόγω συγκίνησης και δάκρυα από το πολύ γέλιο. Επίσης, μπορείς να περάσεις δυο ώρες ευχάριστες, με όλη την οικογένεια ανεξαρτήτως ηλικίας. Είναι ένα έργο καινούργιο, με πολλά νοήματα, έξυπνο, γρήγορο και κατανοητό.

Ας μην ξεχνάμε, ότι  το καλό θέατρο, είναι τροφή σκέψης, αφύπνιση συνείδησης, πηγή γνώσης αλλά και  απόδραση από την καθημερινότητα.


Σχετικά Άρθρα

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει μία καλύτερη εμπειρία.