Μάνα, την ευχή σου.
Γράφει η Ευτυχία Καρύδη Φαράκου Μικρό εκκλησάκι, απλή μονόκλιτη Βασιλική στην Πλάκα, ο Άγιος Ελισαίος. Εκεί λειτουργεί με αγάπη και στοργή ο παπά Νικόλαος ο Πλανάς. Εκεί εκκλησιάζεται και, ψάλλοντας,υμνώντας πλημμυρίζει την πόλη με το άρωμα του αγιασμού της χάρης του ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης.
Γι άλλους περίεργος, γι΄άλλους αλλόκοτος. Κανέναν δεν ζύγωνε, κανένας δεν τον ζυγώνει. “Πτωχολαζών, η ψυχή του ανοίγει τα διπλωμένα φτερά της, όταν πιάνει μια κούπα με ρετσίνα όλη άρωμα και πτήσις και αφρός! Τί λυρικός καημός, τί μυστικόπαθος έρωτας για το κρασί”*
Αποφυγή ενός κόσμου γεμάτου άθλια κακοστομιά; Ή ένα πλάσμα πλασμένο από πολλή μοναξιά, πολύ στοχασμό και ακαταμέτρητο πόνο; Αυτό ίσως, μέρα που είναι, μόνο στη μάνα του μπορεί να το πει.
“Μάννα μου, ἐγώ ‘μαι τ’ ἄμοιρο, τὸ σκοτεινὸ τρυγόνι,
ὅπου τὸ δέρνει ὁ ἄνεμος, βροχὴ ποὺ τὸ πληγώνει.
Το δόλιο! ὅπου κι’ ἂν στραφῇ κι’ ἀπ’ ὅπου κι’ αν
περάσῃ
δὲ βρίσκει πέτρα νὰ σταθῇ, κλωνάρι νὰ πλαγιάσῃ.
Ἐγὼ βαρκούλα μοναχή, βαρκούλ’ ἀποδαρμένη
μέσα σὲ πέλαγο ἀνοιχτό, σὲ θάλασσ’ ἀφρισμένη,
παλεύω μὲ τὰ κύματα χωρὶς πανί, τιμόνι
κι’ ἄλλη δὲν ἔχω ἄγκουρα πλὴν τὴν εὐχή σου μόνη.
Στην ἀγκαλιά σου τὴ γλυκειά, μαννούλα μου, ν’
ἀράξω,
μες στο βαθὺ το πέλαγο αὐτὸ πριχοὺ βουλιάξω.
Μαννούλα μου, ἤθελα να πάω, να φύγω, να
μισέψω
του ριζικοῦ μου ἀπὸ μακρυὰ τὴ θύρα ν’
ἀγναντέψω.
Στο θλιβερὸ βασίλειο της Μοίρας νὰ πατήσω,
κι’ ἐκεῖ να βρῶ τη μοῖρα μου καὶ να την
ερωτήσω.
Να της εἰπῶ: εἶναι πολλά, σκληρὰ τα βάσανά μου
ὡσὰν τὸ δίχτυ ποὺ σφαλνᾶ θάλασσα, φύκια κι’
άμμο·
εἶναι κι’ η τύχη μου σκληρή, σὰν την ψυχὴ τη
μαύρη,
π’ ἀρνήθηκε τὴν Παναγιὰ κι’ ὁπὄλεος δὲν θαὔρει.
Κι’ ἐκείνη μ’ ἀποκρίθηκε κι’ ἐκείνη ἀπελογήθη:
«Ἦτον ἀνήλιαστη, ἄτυχε, η μέρα που γεννήθης·
ἄλλοι ἐπῆραν τὸν ἀνθὸ καὶ συ τη ρίζα πῆρες·
ὅντας σε ἔπλασ’ ὁ Θεὸς δεν εἶχε ἄλλες μοῖρες».
~~~~~
*Κ. Βάρναλης, Άνθρωποι
** Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Προς την μητέρα μου.
