Ιράν!Το Μετέωρο βήμα ενός λαού.
Της Δέσποινας Μακρινού
Το Μετέωρο βήμα ενός καταπιεσμένου λαού, που κουράστηκε να υποφέρει, να ταπεινώνεται, να βασανίζεται, να αδικείται. Το Μετέωρο βήμα μιάς ρεαλιστικής αντίδρασης, με άγνωστη ωστόσο προσγείωση και άγνωστο μέλλον.
Με ένα βαρύ παρελθόν πολιτισμού και κουλτούρας, ο Ιρανικός λαός εξεγείρεται, παλεύει και διεκδικεί τα αυτονόητα. Ελευθερία, κοινωνική δικαιοσύνη, ελεύθερη παιδεία, στέγη και αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο.
Το σκληρό καταπιεστικό και βάρβαρο καθεστώς των Μουλάδων, κατέβασε στους δρόμους όχι μόνο τους αξιοθρήνητους εργάτες και αγρότες, αλλά την αφρόκρεμα του πιό εκλεκτού και πιο παραγωγικού κομματιού της κοινωνίας, τους φοιτητές και τους μαθητές. Κατέβασε στο δρόμο τη Μεσαία Τάξη , τους καταστηματάρχες, τους μικροεπιχειρηματίες.
Πέταξε τις μαντήλες των γυναικών και τις είδαμε να πρωτοστατούν στον αγώνα διεκδίκησης των λαικών αιτημάτων.
Το πιο καταπιεσμένο κομμάτι, το άλλο μισό του ουρανού, ξέσπασε σιωπηλά με μιά συσωρευμένη δύναμη πολλών χρόνων.
Η Μάχσα, η Νίκα, η Αρμιτά, η Ρουμπίνα, πρέπει επιτέλους να βρούν δικαίωση και να ηρεμήσουν οι ψυχές τους. Τα θανάσιμα χτυπήματα τους, να ανακουφιστούν απο τις εκκωφαντικές φωνές των γυναικών που διαμαρτύρονται.
Και τώρα τι γίνεται?
Ο “Αλτρουιστής Πλανητάρχης”, ο υποκινητής της βίας, παρεμβαίνει απο μακριά και χωρίς την παραμικρή ενσυναίσθηση, προτρέπει το λαό να συνεχίσει να διαμαρτύρεται. Δεν τον ενδιαφέρει αν ο αριθμός των νεκρών πλησιάζει τους 15.000 και οι φυλακές είναι γεμάτες. Δεν τον ενδιαφέρει αν απαγχονίζεται προς παραδειγματισμό ο νεαρός των 26 Μαίων. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι το κέρδος, τα κέρδη απο την μονοπώληση του μαύρου υγρού.
Ποιό ωστόσο μπορεί να είναι το μέλλον αυτού του τόσο αγριεμένου και αποφασισμένου λαού του Ιράν?
Απο τη μιά οι Μουλάδες, ένας δύσκολος και επικίνδυνος αντίπαλος και απο την άλλη ο ατλαντικός σχιζοφρενής, που εποφθαλμιά την κυριαρχία της χώρας.
Απο τη μιά οι Μουλάδες, εχθροί του λαού και απο την άλλη η επιστροφή του υποτελούς Σάχη.
Στη μέση ο λαός σε ένα διαρκές μετέωρο βήμα. Καμία απο τις δύο επιλογές δεν διατίθεται και δεν υπόσχεται ότι θα ικανοποιήσει τα αιτήματα του λαού, για ανεξαρτησία, ελευθερία, δικαιοσύνη, ισότητα.
Ωστόσο, όπως γράφει στην Καθημερινή ο συνάδελφος Παντελής Μπουκάλας
“Λαοί με τέτοια ψυχική δύναμη και πνευματική ελευθερία δεν χάνουν ποτέ. Και δεν χάνονται”. Μακάρι!
