”Οταν, όλα σπάνε και θρυμματίζονται”- Από την ποίηση της Μαρίας Ρουκά

Οταν, όλα σπάνε και θρυμματίζονται,

μένει μόνο ένα σώμα γρατσουνισμένο και

φοβισμένο.

Ντροπιασμένο για εκείνα που ζητούσε,

τα αχόρταγα που δεν κατάφεραν να του

σιγάσουν πάθη κεντημένα σε τατουάζ.

Η σιωπή βασανιστική,

η ζωή που μέχρι χθες τα είχε όλα

προστατευμένα.

Τώρα, ξυπόλυτα με γύμνια πρωτόγνωρη

αφού όλα

περιστρέφονται στα ίδια, στα ανομοιολόγητα.

Οι περιστάσεις

οι άνθρωποι, το μίσος κι όλα τόσο δύσκολα

περιπλεγμένα.

Μια χαψιά ο φόβος έκανε τα ταξίδια του νου,

τα ξεπέζεψε από κει που σίγουρα τα είχαν.

Κάποιοι ίσως καταφέρουν απόψε να κοιμηθούν

άλλοι θα «φαγωθούν» μεταξύ τους.

Οι υπόλοιποι θα καρτερούν να τους ελεήσει με έναν ψαλμό.

Ο πόνος γίνεται τώρα σώμα ανήμπορο

που σέρνει

γόνατα και πατούσες,

κουνάει χέρια και παλάμες.

Αγκομαχητά και προσευχές με παρακάλια,

Θεέ μου τόση ελευθερία βαλσαμώσαμε

με πινέζες σε άκρες σκονισμένες.

Ναι, σίγουρα πολλά θα συμβούν καθώς η γη γυρίζει.

Ποιος θα τολμήσει κι ας φαλιτσάρει,

να υποσχεθεί μια προσωρινή μίσους κατάπαυση.

Γλιστράνε οι υπεκφυγές μέσα από τα χνώτα

ανθρώπων που πιστεύουν σε ένα θεό

κι ας είναι όλα γύρω μαγαρισμένα από γρίφους

και υπομονή που λογικά κάποτε τελειώνει.

Κορμιά κουρασμένα σε άβολες καρέκλες

σαν μουτζουρωμένα χαρτιά.

Όλα κάπως συνδέονται προσηλωμένα,

σε μια αναμονή για μια έστω βομβαρδισμένη συγνώμη.

Μαρία Ρουκά