Αρμονία του χάους
Γράφει η Ευτυχία Καρύδη Φαράκου Δεν μπορώ να καταλάβω αν είναι αμηχανία ή σεμνή προσήνεια. Μόλις ανοίγει η πόρτα του σπιτιού του, πάροδο Ηρώδου Αττικού, αντί για χειραψία και καλωσορίσματα νοιώθω δυο μάτια να μάς ξεγυμνώνουν. Στον τοίχο πάνω από τον καναπέ του σαλονιού μια πελώρια ελληνική σημαία της θάλασσας,υποτάσσει ακόμα πιο πολύ την αφή στην όραση. Μία από τις δημοσιογράφους πολιτισμικών παλαιάς κοπής,η Δήμητρα Γκουντούνα, φορτικά επίμονη να γνωριστούν Φαράκος και Βαγγέλης Παπαθανασίου, συμπεριφέρεται σαν να κυλούν όλα απλά, οικεία.
Εμείς όμως,.. Ο γιος μου, ο Φαράκος και η αφεντιά μου καθόμαστε μουδιασμένοι δίπλα-δίπλα, λες για να προφυλαχτούμε από έναν κίνδυνο.«Επιτέλους, συναντιόμαστε» λέει, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου.Η ζεστή κουβέντα του δε διαλύει το μάγκωμά μας. Καλά να πάθω σκέπτομαι. «Έχω κάτι εμμονές με την τέχνη, που με κάνουν εντελώς απερίσκεπτη». Απερισκεψία. Αυτό είναι το πιο δικό μου σουσούμι, η ψίχα μου.
-«Εσείς, λέτε, πως τώρα έχουμε συναντηθεί» ρωτάω, υψώνοντας τη φωνή, τονίζοντας μια-μια τις λέξεις.
-«Και, βέβαια» έρχεται κοφτή, διαπεραστική η απάντησή του «Παρακολουθώ σημάδι- το σημάδι,τον ελεύθερο, φουρκισμένο τρόπο που ρωτάτε. Είναι αδιάψευστος. Ξέρετε, κι εγώ μόνο όταν γυμνός αναμετριέμαι με την οργή και το πείσμα, μπορώ να ελένξω τις νότες με σιγουριά”.
Όλο το δωμάτιο γεμίζει από ήχους ονειρικού χάους. Την ώρα της μεγάλης έκρηξης για τη δημιουργία του Σύμπαντος, καθώς τα χέρια του ακουμπούν πάνω στα πλήκτρα.
Οι φωνές μας ανεμπόδιστες γίνονται ζεστή ανθρώπινη διάθεση για επαφή, συνεννόηση. Η ατομική σπανιότητά του, διαλύεται πραϋντικά και μάς αγκαλιάζει. Αφοπλίζεται και μάς αφοπλίζει από την όποια αμυντική σοβαροφάνεια. Τώρα είναι θεμιτός ακόμα και ο αστεϊσμός. Μια αίσθηση του ανεξάντλητου μάς συνεπαίρνει. Δεν υπάρχει ερημιά, δεν υπάρχει στέπα. Δεν υπάρχει μοναξιά σε δρόμους μίσους, και αντιπαλότητας.Δεν υπάρχει ένας εβραίος που βιώνει τον κρυφό ρατσισμό για να πάρει το αίμα του πίσω.Δεν υπάρχει ένας θεολόγος, που από τη φύση του γρήγορος θέλει να τιμήσει το Θεό του για το χάρισμα που κατέχει, όπως συμβαίνει στην ταινία “Οι δρόμοι της φωτιάς”.
“Το σάουντρακ για την ταινία “Οι δρόμοι της φωτιάς” του λέω “καθώς οι αθλητές είναι έτοιμοι για το μεγάλο δρόμο, σβήνουν τα ατομικά αλαζονικά κίνητρα, τα μεταβάλλουν σε πραϋντική στάση ψυχής,φιλοδοξία ευγενική, παραδοχή πως μόνο μέσα στην ετερότητα αξίζει ένας αγώνας,για έναν κόσμο ανθρώπων”.
Με αγκαλιάζει σφιχτά και ρωτάει:”Γι αυτό λέτε το Όσκαρ;”
-“Πολύ αμφιβάλλω” του απαντώ.”Και ίσως καλύτερα που δεν ξυπνήσατε εγκαίρως για να το παραλάβετε. Μοιάζει όμως μεταφυσικό 29 Μαρτίου η γενέθλιος ημέρα σας. 29 Μαρτίου η απονομή του βραβείου.Αν και για μένα οι “Ραψωδίες” με την Ειρήνη Παππά έρχονται πρώτες σ΄έναν περίγυρο που ακόμα ζαρώνει άρρωστος και αποκαμωμένος.
Μάς κοιτάζει στα ίσα με φως,γαλήνη και πόνο.Ενώ τα δάκτυλα του, κάτι σα σύστημα τυφλών, παίζουν τις “Ραψωδίες”. Αναπλάσεις από τζαζ και ηλεκτρονικούς ήχους, εκκλησιαστικών βυζαντινών ύμνων, που κονεύουν στην καρδιά της μάνας στο αιγαιοπελαγίτικο ξωκκλήσι.Μετά τη δύση του κάλλους της Άνοιξης “Ω γλυκύ μου έαρ”…
… Όταν η καμπάνα σημαίνει τον όρθρο με την υπόσχεση να ροδίσει στο βάθος μια νέα αυγή,γεμάτη όνειρα,γεμάτη ελπίδες.
Ω Γλυκύ μου Έαρ Ειρήνη Παππά Vangelis lyrics
