ΑΚΡΙΒΕ ΜΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΚΙΩΝΗ ! Της Αθηνάς Ραπίτου

        Ήταν αρχές της μεταπολίτευσης όταν κατέβαινα για πρώτη φορά στο υπόγειο της οδού Μασσαλίας, όπου το «Τετράδιο», το ιστορικό πολιτιστικό –πολιτικό περιοδικό των Γκιώνη – Λάδη , φάνταζε στα μάτια της γενιάς μου ως κιβωτός ιστορικής μνήμης και καλλιτεχνικής πρωτοπορίας, με την αφρόκρεμα των Τεχνών και της διανόησης να χαράζει δρόμους μέσα από τις σελίδες του. Με τον αέρα των αμφιθεάτρων του μαθηματικού, της νομικής και του Πολυτεχνείου , πίστευα πως θα αλλάξω τον κόσμο με τη δημοσιογραφία όταν είδα πίσω από το γραφειάκι με τα χιλιάδες χαρτιά και βιβλία το αυστηρό και ευθύβολο βλέμμα του Γκιώνη να σκανάρει με αμφιβολία την επιθυμία μου να γίνω δημοσιογράφος.

    “Για να δούμε λοιπόν εσύ μικρή από τα αμφιθέατρα γιατί θέλεις να γίνει δημοσιογράφος? Για να αλλάξεις τον κόσμο ή να σε αλλάξει?” μου είπε με κεινο το σαρκαστικό τόνο στη φωνή και την υποψία του σκανταλιάρικου χαμόγελου που έφτανε στα μάτια. Δεν άργησα να καταλάβω τον κόσμο του. Εντάχθηκα στην παρέα του Τετράδιου, με την στοχοπροσηλωση μαθητη που μαθαίνει γράμματα από την αρχή, μέχρι που κλείσαμε το περιοδικό με λυγμούς, για να πάρει ο καθένας το δρόμο του. Χωρίς ιδεολογικές πιρουέτες αλλά με ανοιχτό μυαλό στα ρεύματα ιδεών ,χωρίς να ασκήσει ποτέ λαθραία εξουσία δίνοντας ψεύτικη υπεραξία στον εαυτό του, ο Γκιώνης μου χάρισε γενναιόδωρα μια ανεκτίμητη πυξίδα ζωής. Ήταν η αιτία να αλλάξω επάγγελμα , να κλείσω οριστικά τα πανεπιστημιακά μου πτυχία στο συρτάρι και να γνωρίσω στο υπόγειο της Μασσαλίας τον μεγάλο έρωτα της ζωής μου. Τρία στα τρία ,ακριβέ μου Δημήτρη!Και άντε μετα να χωρέσουν οι λέξεις όταν σε αντικρύζω πανω από το τζακι του σπιτιου στην Αγία Παρασκευη ,δεκάχρονο πιτσιρικά στον πινακα του Σκουλάκη ,”ΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ”. Τότε που μαθητής του νυχτερινού γυμνασίου βρέθηκες από τη Δημητσάνα στην πλατεία Κουμουνδουρου ,μέσα της δεκαετίας του 50, για να δουλέψεις στο περίπτερο των αδελφών σου με ένα και μόνο όνειρο . Να γίνεις δημοσιογράφος, πουλώντας εφημερίδες. Τότε που η δημοσιογραφία δεν έμπλεκε τους στόχους της με τρίγωνα εξουσίας , διαπλοκής, τηλεοπτικές πασαρέλες και το λούστρο ενός mainstream κόσμου κυνικού, χωρίς αξιακές αναστολές..

Μοιάζει αργα να ξαναπάρουμε την πυξίδα από την αρχη? Δεν εχω απάντηση .Αυτό που ξέρω είναι πως μπορει να μην καταφέραμε να αλλάξουμε τον κόσμο αλλά από οποιους δρόμους κι αν συναντηθηκαμε μαζι σου, δεν γίναμε σύνθημα αγοραίο για να μας πετροβολάει ο κόσμος στους δρόμους .

Κι αυτό δεν είναι λίγο, καθόλου λίγο ακριβέ μας Δημήτρη ! Είναι ανάχωμα στη λήθη των καιρών.

Α.Ρ