Κάποτε δείξαμε την πρώτη μας ζωγραφιά στη μητέρα, ψελλίζοντας «μαμά, δες τι έκανα εδώ» και δίναμε ένα ισχυρό «παρών» με τη μοιρασιά του έργου μας, επιζητώντας μια επιβράβευση. Στην ανώριμη εφηβεία ανταγωνιζόμενοι εν κενώ φωνάξαμε «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» και δεν μας είπε κανείς ότι είμαστε μια ασήμαντη μικρή κουκκίδα από τα οχτώ δισεκατομμύρια που κατοικούν τον πλανήτη.
Κάποιοι συνέχισαν ως ανώριμοι έφηβοι να φωνάζουν έως θανάτου την ηλίθια όλο έπαρση φράση «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Άλλοι, συνέχισαν να υπάρχουν μέσα από τη μοιρασιά με τη μετατροπή του «μαμά, δες τι έκανα εδώ», σε «δείτε τι έκανα» για να υπάρχουν, κι έδειχναν μουσικές, γραπτά, γλυπτά και ζωγραφιές. Έπειτα στον ψηφιακό κόσμο άρχισε η μοιρασιά με «φίλους», που δεν ήταν καν γνωστοί, και συνεχίστηκε το «δείτε τι έκανα, υπάρχω».
Κάποτε θα υπάρξει και μια αυταπάτη αθανασίας, που δεν θα την γευτούμε αφού θα έχουμε φύγει οριστικά, μέσα από τα κείμενα, τα έργα που θα πλανώνται σε ένα ψηφιακό ουρανό, αλλά δεν θα είμαστε εκεί για να ψελλίσουμε «δείτε τι έκανα, υπάρχω». Και η ζωή θα συνεχίζεται, η όποιας ποιότητας ζωή, με κάποιους άλλους άσκεφτους να φωνάζουν ακόμα «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;».
