Οι φοιτητές του 73 θυμούνται
Της Δέσποινας Μακρινού
Έζησαν τα γεγονότα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ήταν νέοι φοιτητές . Στο νεανικό τους ενθουσιασμό δεν υπήρχε ιδιοτέλεια, δεν υπήρχαν φόβοι και αναστολές. Αγωνιούσαν για ψωμί, παιδεία, ελευθερία. Ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο. Να κάνουν την πολυπόθητη έφοδο στον ουρανό!
Αγαπούσαν τη ζωή, μισούσαν την χειραγώγηση των ονείρων. Είχαν όραμα και προσδοκίες. Δεν συμβιβαζόταν με λιγότερο ουρανό!
Νοέμβρης του 73! Το πιο δυναμικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, αποφάσισε να τελειώνει με τον φασισμό των στρατιωτικών ανδρείκελων.
Το Πολυτεχνείο επιλέχθηκε ως ο κατάλληλος χώρος. Η κατάληψη προέκυψε ως η μόνη λύση. Ο χώρος της ανώτατης εκπαίδευσης, μετατράπηκε σε χώρο της υπέρτατης αντίστασης ενός φοιτητικού κινήματος, που βρισκόταν σε εξέλιξη απο τον Φεβρουάριοτου 73.
Φοιτητές από όλες τις σχολές με δημοκρατικές πεποιθήσεις, αφουγκράστηκαν την ανάγκη της ιστορίας και συσπειρώθηκαν.
Δεν είχαν κομματική καθοδήγηση. Δεν είχαν αρχηγό. Δεν πήραν γραμμή απο παράνομα δίκτυα.
Μοναδικό κίνητρο η αποκατάσταση της Δημοκρατίας, η “πυξ λαξ” εκπαραθύρωση της χούντας των συνταγματαρχών.
Έστησαν ιατρεία, έστησαν ραδιοφωνικό σταθμό, πρόχειρες κουζίνες, χώρους εργασίας, χώρους εκπόνησης συνθημάτων, χώρους καθαριότητας…
Απλοί πολίτες ξεπερνώντας την εφτάχρονη φοβία τους βρήκαν τρόπο να ανατποκριθούν. Γέμισαν οι δρόμοι, μεγάλωσαν οι προσφορές σε είδη (φαρμακα και τρόφιμα), πλημμύρισαν οι δρόμοι με φέιγ βολάν και ιδιόχειρες αφίσες.
Ένας λαός, μιά κατάληψη. Ένα τραγούδι ένα συναίσθημα.
Λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος!
Ήταν μεσάνυχτα Παρασκευής 17 Νοεμβρίου 1973!
Μια δυνατή βουή από μιά μηχανοκίνητη μονάδα, κατάφερε χωρίς έλεος να βιαιοπραγήσει. Τα όπλα κατάφεραν να συντρίψουν για ακόμη μία φορά την ελπίδα. Ακολούθησε ο θάνατος!
Επιταχύνθηκαν οι συλλήψεις, βρήκαν τη “θέση” τους οι βασανιστές και οι απάνθρωποι.
Οι φοιτητές που συμμετείχαν στην Εξέγερση του Πολυτεχνείου, όσοι επέζησαν έγραψαν ωστόσο ίσως την πιο ανιδιοτελή σελίδα στη σύγχρονη ελληνική ιστορία.
Δεν ήταν ήρωες, ήταν παιδιά με επιστημονική κατάρτηση και πάθος για την Ελευθερία.
Σήμερα 53 χρόνια μετά, με στόχο τη διατήρηση ζωντανής της μνήμης και τις αξίες της φοιτητικής τους εξέγερσης, αποφάσισαν και πάλι να παρέμβουν.
Με ένα μικρό κείμενο, οι εκδρομείς του 60, όσοι συμμετείχαν ( όσοι φυσικά βρίσκονται εν ζωή, γιατί πολλοί έχουν δυστυχώς φύγει απο κοντά μας ) αποφάσισαν να εκδόσουν μιά ιστορική συλλογή, περιγράφοντας ο καθένας με τον τρόπο του, το δικό του ταξίδι στο όνειρο.
Η συλλογή πρόκειται να παρουσιαστεί την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου στην αίθουσαν Μεγάλου Αμφιθεάτρου του παλαιού Χημείου στις 7.00 το βράδυ (Σόλωνος 104 και Μαυρομιχάλη στο κέντρο της Αθήνας).
Στη συλλογή με τίτλο “Τότε και τώρα – Απο τη Λάμψη του Πολυτεχνείου στο ημίφως του σήμερα” συμμετέχουν : Νάντια Βαλαβάνη, Αχιλλέας Γκέκας, Γιώργος Γκέκας, Ντόρα Γροσοµανίδου, Ολύµπιος Δαφέρµος, Γιώργος ∆ικαιάκος, Γιάννης Ευλογηµένος, Γιώργος Χ. Θεοχάρης, Μήτσος Καρακώστας, Χαρά Κορτέση-Δαφέρµου, Ευτυχία Λεοντίδου, Λίλα Λεοντίδου, Στέλιος Λογοθέτης, Αντώνης Μαούνης, Νίκος Γ. Μαράτος, Δέσποινα Μαρίνου, Νίκος Μιχαλίτσης, Μάκης Μπαλαούρας, Γιάννης Μπεθάνης, Γιάννης Νισταζάκης, Γιώργης Α. Οικονοµόπουλος, Γιώργος Ν. Οικονόµου, Στέφανος Πάντος-Κίκκος, Τάσης Παπαϊωάννου, Ευτυχία Ροδοπούλου, Εύη Τζανεττή, Μαριάννα Τζιαντζή, Γιάννης Τόλιος, Νίκη Τρουλλινού, Ζέλα Φυκούρα, Bασίλειος Χριστόπουλος, Αρτέµης Ψαροµήλιγκος, Δηµήτρης Ψαρράς, Αλκµήνη Ψιλοπούλου
